Had a dream last night that I was in an unnamed urban sprawl at night. I was walking to some unknown destination, having just left a party or a gathering of sorts. It might've been a family function because I kept thinking of my grandmother. The city was totally sketch. It was poorly lit, and lots of shadows lurking everywhere. I felt terribly unsafe, and an uneasiness came over me when I heard footsteps behind me. I turned around quickly and glanced at this homeless man wearing a raggedy trenchcoat. He wore a wool hat much like Tyrone Biggums from the Chapelle Show. Except he wasn't funny. This was dead serious. I knew how it was going to go down, so I turned around and faced him. He had a gun in his hand. He demanded money and anything else I had of value.

I took my wallet out and gave it to him. He demanded I empty my other pockets. I did, and showed him a cell phone. He wanted my cell phone. I refused to give it to him. I told him to just to take my wallet and go. He relentless in his demand, but I wouldn't concede. Eventually I got pissed off and threw my phone way up in the air across the street. He ran to go grab it and I ran after him. He still had the gun, but for some reason, our roles switched, and now I was chasing after him and he was actually running away from me. He got the phone and just ran. I gave chase. The fool was fast, but I was angry, and that anger fueled my haste in pursuit of this thug. I eventually caught up to him outside of a building. I kept yelling at him, give me my fucking cell phone back! You mother fucker! I wasn't even thinking about the fact that just moments earlier this guy had a gun. He must have forgotten as well, because he looked to be scared as hell.

Then I woke up and felt really good.

"There's a rainbow after the rain" - Rainbow, Southborder

Huwag sanang mausog pero ang saya lang ng mga ganitong panahon sa buhay ko. Ito yung tunay na pagsasabuhay ng single-ness. 

Yihaaa!

Life is a choice. Stuff happens, and then we get to choose.

Now do I want a spider monkey from South America, or a Yunnan Golden Monkey from China? Looks like the Spider Monkey can slap harder. A sense of security is an important factor when picking the right monkey. I'm going with the Spider.

Paggising ko pa lang kaninang 1 am, naramdaman ko na na ang araw na ito ay magiging kakaiba. May plano ako pagkatapos ng shift ko pero wala akong ideya kung ano ang dapat kong asahan. Pero haaay, sarap ng feeling pag-uwi ko.

1am - kakaibang sigla pag gising ko kahit na nahirapan akong matulog dahil sa halloween episode ng maalaala mo kaya.

310am - Late ako ng ten minutes dahil madalang ang taxi sa may sa amin. Dumating ako 5 mins after 3am pero dahil maselan ang tools na gamit ko sa work at queueing, importante na mag set up muna bago log in.

310am and a couple of seconds after - nang lo and behold! Si Wanted  ay makita ko from afar. Late na nga ako, inabutan ko pa rin? 1230am natatapos ang shift ng niya pero andun pa siya. I figured na may shift pa ang kanyang special someone na ka-team nya so malamang inintay nya. Pero kebs, kinilig pa rin ako. hihi

310am-430am - Daig ko pa ang uminom ng combination ng cobra, caffeine at iba pang stimulant sa sobrang perky sa calls dahil may pagdaan sa harap ko at pag tambay sa malapit sa station ko si wanted. Literal na nagpalpitate ako nang husto. Sana lang talaga wala siyang ideya na kinikilig ako sa mga oras na ito dahil kundi, paktay na.

5am-12pm - May aftermath pa ako ng kilig factor. Habang struggling sa aht at rc binggo (malibreng lunch kasi na convertible sa bucket ng beer), nagkaayaang manuod ng 500 days of summer sa eastwood. By 12pm, kumpleto na ang mga sasama sa sinehan.

1210pm - Nang natapos akong magprocess ng downline. Good luck sa system update. Buti na lang todo bait ng TL ko. Saka kami dumiretso nang Ewood.

1210pm til 125pm - Bili ng lunch sa Mikiddies ni Avan tapos NY fries at picture taking gamit ang phone ni Toni. Sa wakas nakita ko din ang litrato nang artistang si Paraluman at si Fernando Poe Sr.

135pm - 310pm - Napahanga sa creativity ng pelikulang 500 days of summer. Ang galeng! Halos lahat ng elements ginamit ni Marc Webb,direktor ng pelikula. Animation, non-linear, dance number, sobrang gandang soundtrack, symbolism, paglalaro sa characters, narration at higit sa lahat ang pinakasimpleng pagpapakita ng reality at expectation. Ilang buntong hininga rin ang ginuggol ko sa mga eksenang nalagpasan ko na at napa-comment sa mga eksenang okay na pero masakit maramdaman uli. Sobrang totoo ng 500 days of summer. Halos mahahawakan mo na ang kwento na ikinubli sa disclaimer na fiction ang istorya at ano mang pagkakahawig sa tunay na mga tao at lugar ay nagkataon lamang "especially to you Jen Beckman. Bitch." Pramis. Kung gusto mo ng Hopeless romantic flick minus romanticsm, eto na yun.

almost 330pm - Nang dumating ako sa worship. Kewl. Timely yung preching ng pastor. God's peace. Tumulo talaga ang luha ko sa mga narinig ko sa session. At nakakamangha na of all the songs na kakantahin nila sa finale, ang paborito ko pang "Lord I offer my life" ang kinanta. At sabi ng kaibigan kong si Cha, first time daw niyang narining na kinanta yun sa worship. Nung pagkasabi nya nun, naramdaman ko na may malakas na force na gusto akong bumalik sa susunod na Linggo. Matapos ang konting kwentuhan, sumama ako sa DQ nila Cha. Brief lang yung nangyari kasi late na kaming nakarating. Tinanong kami isa-isa nung leader kung ano ang prayer request namin. Si Cha na yung nag-volunter na boyfriend daw ang ipag-pray sa akin. Hehe! Ang kulet lang kasi that time, pangatlo lang yun sa iniisip ko. Pero sabi ko sa leader, pass muna ako.

almost 5pm - Nangulit si Tita Janet, mama ni Cha, na isama daw kami nila cha sa celeb nila ng 3rd anniversary nila. Hindi na nakapalag si cha at nilibre kami sa ICeberg's. Ang SARAP ng chicken dishes nila! Ang laki ng servings at affordable. Sulit talaga at sobrang busog after.

almost 11pm - Chikahan habang naglalakad papuntang MRT. Libot sa trinoma. Ang saya ko pauwi.

Hanggang ngayon hindi ko pa rin ramdam na 24 years old ako. Ang haba nang araw na ito at oras lang ang pagitan, ang dami kong narealize sa mga nangyari ngayong taon na ito. At ngayon, alam kong natutunan ko na talaga ang mga dapat kong matutunan. 2010 will be a better year for me.

i took out a scratchpad to write down my expenses and budget shuashua the past few months, so as to figure out the 'theoretical' amount that i should have already saved up from regular job work ekek.

on a side note, alam nyo ba na yung bpi may "save up" option feature where they take off a fixed amount from your balance every payday, tas yung natabing amount na yun only withdrawable sa over the counter. i was really planning on opening another account elsewhere to do just that pero since may ganun na yung atm account ko from the company e di dun na lang.

anyway, i started doodling on the scratchpad before anything else. turns out i don't need to use wire frames anymore (which is a bad habit actually --siguro sa mas mahirap na pose and for facial feature accuracy gagamitin ko rin un etc etc).

tas, yun. kaka miss. so tumingin ako ulit sa job postings, looks like umo-ok na ulit yung mga offers. sana tuloy tuloy nga na ganun.

pero bago sumubok sumaydlayn ulit sa ganun, kelangan kong maging mas healthy... to the point na di ko kelangan ng 9-10 hours of sleep per day on average para lang makabawi sa karamdaman. hay. hopefully the new sched will be easier, since di na ako mapapagod sa truck ban traffic on the way to work... pero pauwi...

siguradong supertrapik naman. hmm. oh well, adjust adjust adjust.

dunno kung nasabi ko na dito sa tabulas ko, pero target kong maghanap ulit ng sideline after ma-regularize nako, which would be mid november. hopefully nagawa ko na lahat ng adjustments by then para whoosh whoosh.

haha. tamad mag isip ng salita. hahahaha.

Kewl talaga dito sa new environment. Nanghihinayang lang ako at di ako pumasok nang mas maaga, sana naabutan ko yung trick or treat. Ang kewl as in pati mga managers, effort sa pag suot ng mga costumes! At hindi basta-bastang costumes dahil talagang pinaghanadaan na akala mo ay nagpa-parlor pa sila. Tapos may mga banda pang tumugtog  kaso nga lang dumating si Bagyong Santi kaya it was cut short.

Puro pictures na lang ang naabutan ko, sayang.

Pag nagtuluy-tuloy yung pagpasok ng magagandang tbass at rtf ko, malamang sa alamang magtatagal ako dito.

Thank you Lord.

Sobrang paborito ko talaga yung dance interpretation ng kanta ni Neyo na MAd sa So you think you can dance?. Ang galing ng execution.

Nalinis ko na ang gitara kong halos kalawangin na dahil ilang buwan nang hindi ko nagagamit. Pero na-injure naman yung middle finger ko sa kanan. Namamaga pa rin at mahirap igalaw.

13th moth pay, bakit ang tagal mong ibigay?